غلظت بیومارکر چربی کبدی با مزایای سلامت متابولیکی ناشی از ورزش ارتباط دارد

11 جولای 2019 - در حالی که ژنتیک و عوامل دیگر مانند سن و جنس بر واکنش هر فرد به ورزش تاثیر دارد، در مورد مکانیسم های بیولوژیکی مزایای فعالیت بدنی اطلاعات کمی در دست است. در تحقیق اخیر دانشمندان دریافتند که افزایش فعالیت ورزشی می تواند غلظت dimethylguanidino valeric acid   یا DMVG را کاهش دهد. وجود DMVG در خون با نتایج ضعیف سلامت مرتبط است.

با این حال، محققان از نتایج بدست آمده بسیار متعجب شدند زیرا ورزش برای افرادی با سطوح بالاترDMVG  در ابتدای تحقیق، مزایای کمتری را نسبت به افرادی باDMVG  پایین تر، بهمراه داشت. نتایج این مطالعه اخیرا در JIA Cardiology منتشر شد.

در تحقیقات پیشین این گروه به رهبری دکتر  Robert Gerszten، رئیس بخش پزشکی قلب و عروق درBIDMC، مشخص شده بود که مولکول DMVG، یک نشانگر زیستی از چربی کبدی است و سطح آن در گردش خون با ابتلا به دیابت نوع 2 تا 12 سال قبل از شروع بیماری ارتباط دارد، بهمین دلیل دانشمندان علاقه مند به مطالعه DMGV بودند.

دکتر Gerszten، گفت: در کار قبلی ما، آنچه که بویژه قانع کننده به نظر می رسید این واقعیت بود که میزان DMGVدر بیماران تحت عمل جراحی کاهش وزن افت کرده بود. در این مطالعه ی جدید، ما کنجکاو بودیم که تاثیر ورزش را بر تعدیل غلظتDMGV بررسی کنیم.

تیم Gerszten سطح DMGV را در خون حدود 440 فرد سالم در مطالعه ی HERTIAGE Family[1] قبل و بعد از یک برنامه ی ورزشی طولانی اندازه گیری کردند. در این کارآزمایی بالینی 20هفته ای، افراد در گروه ورزش استقامتی در مراکز مختلف بین سال های 1993 تا 1997 شرکت داشتند. به عنوان بخشی از مطالعه ی HERTIAGE Family، این بیماران به طور تحت تست جامع ورزش قلبی ریوی(CPET)، اندازه گیری های بدن، بررسی پروفایل چربی و آزمایش انسولین و گلوکز قبل و بعد از مداخله ی ورزشی برای بررسی تاثیر تمرینات ورزشی طولانی مدت بر این پارامترها، قرار گرفتند. محققان همچنین پروفایل های متابولیتی این افراد را برای کمک به شناسایی پیش بینی کننده های پاسخ به ورزش، و بهبود اطلاعات خود از مسیرهای بیولوژیکی دخیل در انطباق با ورزش، اندازه گیری کردند.

محققان در این مطالعه ی جدید به سه یافته ی اصلی رسیدند. اولا، آنها دریافتند که DMGV با خطر متابولیسمی حتی در افراد بسیار جوان که به هیچ نوع بیماریی مبتلا نیستند، ارتباط دارد. دوم این که، آنها دریافتند که ورزش منظم، سطح DMGV را در خون تعدیل می کند و اين تغييرات با تغيير در صفات بالينی پس از تمرينات مرتبط است. در نهایت این که، Gersztenو همکارانش نشان دادند که در افرادی با سطوح بالاتر DMGV در ابتدای تحقیق، بهبود کمتری در پروفایل لیپیدی و حساسیت به انسولین پس از تمرین ورزشی رخ می دهد.

دکتر Gerszten گفت: یافته های ما نشان می دهد که سطح DMGV می تواند به شناسایی افرادی که کمتر به مزایای متابولیسمی ناشی از تمرینات استقامتی پاسخ می دهند، کمک کند. این افراد ممکن است به درمان های اضافی بیشتری فراتر از ورزشهای گفته شده در دستورالعملهای بهداشتی، برای بهبود سلامت متابولیک خود نیاز داشته باشند. این نتایج استفاده ی بالقوه از متابولومیک را برای اطلاع از تمرینات ورزشی هدفمند پر رنگ تر نمود.

این یافته ها به Gerszten و همکارانش کمک می کند تا مکانیزم های بیولوژیکی دخیل در مزایای سلامت ناشی از ورزش را شناسایی کرده و بتوانند بر اساس این مکانیزمها، استراتژی های درمانی جدیدی را ابداع کنند. یکی دیگر از اهداف اصلی این تحقیق، استفاده از ابزارهای فنوتیپی مولکولی، مانند متابولومیکها، برای ابداع درمان های ورزشی اختصاصی برای هر فرد و یا بر اساس وضعیت بیماری افراد بود.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20190711/Liver-fat-biomarker-levels-linked-with-metabolic-health-benefits-of-exercise-study-finds.aspx